Z ARTYKUŁU DOWIESZ SIĘ:
- Czy kanał technologiczny stanowi odrębny obiekt budowlany, czy element drogi?
- Jakie są wyjątki od obowiązku budowy kanałów technologicznych?
Kanały technologiczne w pasach drogowych stały się jednym z kluczowych narzędzi cyfryzacji państwa, umożliwiając budowę sieci szerokopasmowych bez wielokrotnego naruszania nawierzchni dróg. Niniejsza pierwsza część artykułu poświęcona jest fundamentom prawnym tej instytucji. Przedstawiono w niej genezę regulacji sięgającą prawa Unii Europejskiej, ustawową definicję kanału technologicznego, podstawy prawne obowiązku jego budowy wynikające z art. 39 ustawy o drogach publicznych, a także zakres podmiotowy i przedmiotowy tego obowiązku. Część tę zamyka analiza ustawowych wyjątków pozwalających zarządcy drogi na odstąpienie od budowy kanału.
GENEZA REGULACJI PRAWNYCH DOTYCZĄCYCH KANAŁÓW TECHNOLOGICZNYCH
Unijne impulsy legislacyjne
Korzenie instytucji kanałów technologicznych tkwią w prawie Unii Europejskiej i w dążeniu instytucji unijnych do stworzenia warunków sprzyjających szybkiej i efektywnej kosztowo rozbudowie infrastruktury szerokopasmowej. Europejska Agenda Cyfrowa z 2010 r. stawiała ambitny cel zapewnienia do 2020 r. dostępu do szerokopasmowego internetu o prędkości co najmniej 30 Mb/s dla wszystkich Europejczy ków. Realizacja tych celów wymagała olbrzymich nakładów inwestycyjnych – Komisja Europejska oceniała, że 50–80% kosztów budowy sieci szerokopasmowych przypada na roboty budow lane, w szczególności prace ziemne. Identyfikacja tego problemu otworzyła drogę do poszukiwania rozwiązań legislacyjnych obniżających te koszty. Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/61/UE z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie środków mających na celu zmniejszenie kosztów realizacji szybkich sieci łączności elektronicznej stanowiła kluczowy akt prawa unijnego. Nakła dała na państwa członkowskie obowiązki zwią zane z ułatwianiem dostępu do istniejącej infra struktury, koordynacją robót budowlanych oraz wymogami dotyczącymi dostępności pasywnej infrastruktury telekomunikacyjnej. Dyrektywa stworzyła ramy prawne i polityczne, które skło niły polskiego ustawodawcę do wprowadzenia regulacji dotyczących kanałów technologicznych.
Implementacja i ewolucja przepisów krajowych
Instytucja kanałów technologicznych w polskim prawie drogowym wprowadzona została ustawą z dnia 22 lipca 2016 r. o zmianie ustawy Prawo energetyczne oraz niektórych innych ustaw. Nowelizacja ta dodała do ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych art. 39 ust. 6–6f, które regulują obowiązek budowy kanałów technologicznych. Pierwotna regulacja nakładała obowiązek budowy kanałów na zarządców dróg krajowych i dróg, dla których zarządcą jest marszałek województwa, przy okazji budowy lub przebudowy tych dróg. Kolejna istotna zmiana nastąpiła na mocy ustawy z dnia 14 grudnia 2018 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz niektórych innych ustaw, która rozszerzyła krąg adresatów obowiązku i doprecyzowała zasady udostępniania kanałów. Nowelizacja ta wprowadzała mechanizm rejestrowania kanałów w ogólnodostępnej bazie danych. W 2020 r., w związku z rozwojem technologii 5G, dokonano kolejnych modyfikacji, kładąc nacisk na skrócenie czasu udostępniania kanałów i obniżenie barier formalnych. Pełna implementacja dyrektywy 2014/61/UE nastąpiła ustawą z dnia 30 sierpnia 2019 r. o zmianie ustawy Prawo teleko munikacyjne oraz niektórych innych ustaw.
Aby przeczytać artykuł w wersji elektronicznej, musisz posiadać opłaconą PRENUMERATĘ.