Od 1 stycznia 2026 r. polska rzeczywistość zarządzania mobilnością miejską funkcjonuje w stanie permanentnego napięcia. Wdrożenie pierwszego, pełnoprawnego etapu Strefy Czystego Transportu w Krakowie oraz wejście w drugi, znacznie bardziej restrykcyjny etap SCT w Warszawie ostatecznie zweryfikowały teorię z praktyką. Dla zarządców dróg i włodarzy miast powyżej 100 tys. mieszkańców to jednak dopiero początek batalii. Prawdziwym problemem wcale nie jest gniew kierowców. Prawdziwym problemem jest legislacyjna schizofrenia na szczytach władzy oraz bezlitosne orzecznictwo sądów administracyjnych, które właśnie zaczęło korygować samorządowe zapędy.
Gdybyśmy mieli jednym zdaniem streścić istotę dylematu, z jakim zmagają się dziś samorządy, musielibyśmy użyć słów: dezinformacja połączona z przymusem. Z jednej strony mamy twarde, nieustępliwe wymogi Krajowego Planu Odbudowy (KPO), które wprost wymuszają implementację stref w miastach borykających się z problemem jakości powietrza (powyżej 100 tys. mieszkańców). Z drugiej strony, z początkiem roku z części kręgów rządowych popłynęły wyraźne sygnały kwestionujące sensowność niektórych drastycznych rozwiązań, wprost uderzające w politykę twardych restrykcji wobec właścicieli starszych pojazdów.
Dla prezydenta miasta, dyrektora zarządu dróg oraz miejskich prawników ten dwugłos to najgorszy z możliwych scenariuszy. To sytuacja, w której samorząd staje się zakładnikiem wielkiej polityki, a odpowiedzialność za wdrożenie niepopularnego i nierzadko dziurawego prawa spada wyłącznie na lokalnych urzędników, którzy na końcu tej drogi spotykają się ze składem orzekającym Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
Aby przeczytać artykuł w wersji elektronicznej, musisz posiadać opłaconą PRENUMERATĘ.